29 september

Vandaag worden we wakker met zogenaamde coastal fog, een dikke mist die vlak voor de kust ontstaat doordat de koudere oceaanlucht over het warm land wordt geblazen en daardoor condenseert (Robin, correct me if I'm wrong maar dit is wat we als verklaring kregen). Het is vaak maar enkele honderden meters breed maar kan wel erg hardnekkig zijn. En hardnekkig is het want we hebben er de hele dag last van.
We eten een simpel ontbijtje op de kamer en kwakken voor de laatste keer de boel ongecontroleerd in de auto. Morgen moet alles Norwegianproof worden herpakt dus vandaag doen we nog even geen moeite.

Op aanraden van Robin rijden we de oude Pacific Highway op met als doel de la Jolla Caves. De meeste grotten zijn alleen per kano of zwemmend te bereiken maar wij zijn niet van die zwemmers op de vroege morgen dus wij nemen genoegen met een klein grotje dat je met een trapje kunt bereiken. Op een meter of tien vanaf dat grotje liggen twee balen met stenen die allebei worden bevolkt door tientalen zeehonden en zeeleeuwen. Daaromheen dan weer een tiental dappere zwemmers - de meesten ver de zeventig gepasseerd - die in wetsuit de strijd met de zee aangaan. Ik vind het knap en doe het ze dit jaar nog niet na.

Als de zee iets te hard aan mijn broek knabbelt, zeg maar rustig dat ik tot dijhoogte nat ben omdat ik een onverwachte golf van links niet helemaal zag aankomen, stappen we weer in de auto en rijden naar Carlsbad.

Naarmate de weg vordert worden de huizen maar ook de auto's zichtbaar duurder en onze Sub valt helemaal niet meer op tussen de Maserati's, de Tesla's, de Porsches en de Ferrari's.
In Carlsbad vinden we een outlet waar we nogmaals onze slag slaan voor wat betreft kleding hoewel de aanbiedingen hier beduidend minder zijn dan in Phoenix. Ze zullen er wel vanuit gaan dat de welgestelden in deze contreien geen uitverkoopjes nodig hebben.

De outlet ligt een meter of driehonderd vanaf de kust en het is er zonnig en warm maar zodra we de zee in zicht krijgen verdwijnt de zon weer achter de dikke coastal fog.

De laatste 50 kilometer naar ons hotel in Redondo beach, een buitengebiedje van Los Angeles nemen we de snelweg en om half 4 zijn we in het Portofino Hotel & Marina, een prachtig hotel gelegen aan zee. De hele entourage is in marinestijl en het ziet er allemaal erg smaakvol uit. Onze kamer heeft een balkon met uitzicht op zee als we uitzicht zouden hebben. Af en toe verschijnt er een zeehondenkop onder ons balkon maar dat is ook het enig dat we zien. Na een half uur verschijnt er plotseling een felle lichtstreep op zee en binnen 10 minuten is de mist volledig opgelost. Een hele rare gewaarwording. We zien in de verte een stadje tegen een heuvel aanliggen en plotseling kunnen we ook mijlenver op zee kijken.

Even iets eten op het balkon is dan weer geen goed idee want je wordt meteen aangevallen door een schoolklas hondsbrutale meeuwen. Ze zijn in staat om je Milky way uit je mond te kapen precies voordat je het doorslikt. Richard heeft een vogelfobie - ja echt - en dus gaat de hordeur dicht en zitten we binnen.

Omdat het tegen etenstijd loopt, besluiten we eerst een stuk langs het strand te wandelen en daarna een hapje te eten in Redondo beach. Het wandelingetje is heerlijk, het eten valt wat tegen wat jammer is omdat dit onze laatste avond van de vakantie in Amerika is.
Morgenavond vliegen we weer naar huis en pakken we ons alledaagse leventje weer op.

Tijdens deze reis is ons een aantal dingen opgevallen wat ik moeilijk voor me kan houden;
1. Amerikanen rijden vele malen beter dan welke andere wereldburger ook. Vrijwel iedereen rijdt gedisciplineerd en houdt zich aan de verkeersregels en doe je dat niet dan word je zeker vroeg of laat aan de kant gezet.
2. Ik heb me nergens en nooit onveilig gevoeld, iets wat ik van vredelievend Zweden lang niet altijd kan zeggen.
3. In restaurants kan men tegenwoordig redelijk goed maat houden, porties zijn niet overdreven groot of veel. Nu de supermarkten nog want daar is werkelijk niets in kleinere verpakkingen te krijgen.
4. Brood is in Amerika niet te eten.
5. Benzine is er heerlijk goedkoop.
5. Amerikanen zijn hartelijk, open en gastvrij. Mensen maken spontaan een praatje met je, zijn altijd bereid om te helpen en zeggen om de haverklap gedag. Ook een leuke gewaarwording.
6. Ik heb na deze reis nog steeds een hekel aan Chinezen.

We hebben genoten (jullie hopelijk ook anders schrijf ik al deze avonturen helemaal voor niks), het fotoboek wordt weer een uitdaging want er passen geen duizend foto's in een boek en we gaan weer sparen voor nieuwe avonturen.

Tot die tijd mailen, schrijven of bellen we wel weer.

28 september

We beginnen de dag gezond, 10 baantjes zwemmen. We zijn de enigen in het bad dus we doen ons best en zijn echt heel goed bezig. Daarna een yoghurt met muesli en vers fruit en we kunnen de dag weer aan. Als je de Amerikaanse reclames op tv bekijkt - en dat zijn er nogal wat - dan kun je ook bijna niet anders. Meer dan de helft van de reclames gaat over geneesmiddelen en dan met name geneesmiddelen die uitsluitend op recept verkrijgbaar zijn. Om zichtzelf in te dekken tegen allerlei rechtszaken vanwege foutieve of incomplete informatie geeft de producent van die medicijnen dus ook informatie wat de bijeffecten kunnen zijn. Ik heb net even gekeken naar een reclame over een medicijn tegen maagkrampen en wat de bijwerkingen kunnen zijn en waarvoor je ze niet kunt aanklagen: hoge of lage bloeddruk, bloed in de ontlasting, verhoogde werking schildklier danwel schildklierkanker, hartkloppingen, kortademigheid,  wazig zien, hoofdpijn, vocht vasthouden, moeheid, duizeligheid, diaree of harde ontlasting, kanker in de maag/darmregionen, afvallen of aankomen in gewicht, oorsuizen en tot slot maagkrampen. Het is bijna lachwekkend om naar zo'n reclame te kijken.

We gaan vandaag San Diego bekijken met een hop-on-hop-off. Ook weer erg toeristisch maar wel de snelste manier om de hoogtepunten te bekijken.

San Diego is een prachtige stad met schitterende moderne architectuur maar ook met een geschiedenis. We bekijken het hotel del Coronado uit 1888 wat prachtig gelegen is aan het strand en waar de details van meer dan 100 jaar nauwkeurig zijn onderhouden. Zelfs de drie liften uit die tijd doen het nog.

 

 

De kamers zijn vanaf 400 dollar per nacht en dan krijg je nog maar een achterkamertje dus voor de van Trigtjes is het niks. Maar wel mooi om naar te kijken en ach, je moet toch altijd een doel in je leven houden.

 

We hoppen weer  op de bus en laten ons naar het  Italian district rijden waar we in een klein gezellig italiaans restaurantje een lasagna en een salade naar binnen lunchen.

Er zijn hier schrikbarend veel daklozen en pas later krijgen we de tip van Robin om de restjes aan de daklozen te schenken in een box. Schijnen ze heel blij mee te zijn maar als we die tip van Robin lezen zijn we al lang weg.

 

Er zijn erg veel vijvers in San Diego en de meeste zijn geschikt om er een dip te nemen.

 

Overigens is dit een fake vijver, het is er slechts twee centimeter diep maar kinderen kunnen er heerlijk in spelen zonder de kans te verdrinken. Dat kan natuurlijk altijd maar dan moet je een vriendje zien te vinden die je met je neus naar beneden in het water duwt en vervolgens op je hoofd gaat staan.

We wandelen langs de haven en besluiten onze vakantie te verlengen met een 14 daagse cruise naar Panama. We zijn dus voorlopig nog niet thuis!!

Voor Luca maken we nog even een foto van een echte politieauto...

... en bovenop de Coronado bridge laten we ons even uit ons hemd waaien ...

 

 

 

Eenmaal terug in het hotel nemen we nogmaals een duik in het zwembad om de broodnodige calorieën weg te zwemmen. Het zal weinig helpen.

 

Morgen onze laatste dag, de tijd is omgevlogen, en nee, we willen nog niet naar huis. 

 

 



27 september

Ik hoef geen factuur, alles is al betaald en last but not least heb ik geen zin in een laatste poging van Sharon of haar collega om mij over te halen een kijkje te nemen in een time sharing project en dus sluipen we het park uit zonder uit te checken. De sleutelkaartjes bewaren we als souvenir Ik heb er nog een aantal maar die heb ik geklauwd omdat ik ze mooi vind.

We zitten aan de goede kant van Phoenix en hoeven dus niet de halve stad door om de juiste weg te vinden en binnen een kwartier zitten we middenin de woestijn. Richard vertelt onderweg de 'leuke' anekdote dat in het hotel waar we vandaan komen onlangs 6 schorpioenen bij een gast op de kamer zijn gevonden. Het enige dat ik waardeer in dit verhaal is dat hij het pas achteraf vertelt. Maar in dit grote niets leeft ook bijna niets anders dan ongedierte.

Vlak voor de afslag naar de Sonoranwoestijn - ik had sterk de indruk dat we ons al middenin wat voor woestijn dan ook bevonden - bereiken we weer een volledig ingerichte stad met werkelijk alles erop en eraan. Voor de zekerheid  gooien we de tank nog maar eens vol, het is ons deze vakantie nog niet één keer gebeurd dat we hard op zoek moesten naar een tankstation omdat we weer een zijn vergeten te tanken, hoe ouder hoe wijzer, gok ik.

 

En ook maar even een eerder beloofde foto van een cactus.

 

We rijden een aantal uren in een erg afwisselend landschap hoewel ik het niet anders kan beschrijven dan woestijn. We passeren een ranch met kilometers koeien waarbij de geur de neus eerder bereikt dan het zicht op de koeien. Net als de discussie over wie deze lucht heeft laten ontsnappen zijn hoogtepunt bereikt, krijgen we de koeien in zicht en geven we die de schuld van de stank. Echt, een volle luier van Senna op een vroege zondagmorgen kun je betitelen als geur van viooltjes als je dat vergelijkt met de stank die nu onze neus binnendrijft.

Even verderop zien we vijf kilometer lang halfronde zonnepanelen zo ver als het oog reikt en weer tien kilometer verder staan zeker honderd windmolens. Ik weet niet waar de halve wereld het over heeft, als gesproken wordt over de USA als het meest milieuonvriendelijke land ter wereld. Trump misschien maar de inwoners zeker niet.

Pas om twee uur vinden we een geschikte lunchplek en eten we de restjes van gisterenavond. De komende uren zullen we merken of dat een goed idee was.

Om half 4 zien we sinds meer dan drie weken het bordje 'sealevel'. Al sinds het begin van onze vakantie bevinden we ons op allerlei plateau's en zijn we nooit lager geweest dan 4000 feet (ongeveer 1200 meter). Het feestje duurt echter maar even want om San Diego binnen te komen moeten we eerst nog door het Cleveland National forest. Ook weer schitterend mooi maar wel weer op 5000 voet (1500 meter).

Om 5 uur zijn we eindelijk in het Bahia Resort and hotel, een hotel met weer een prachtig uitzicht.

Het ligt weliswaar op de aanvliegroute van het vliegveld van San Diego maar daar hebben we weinig last van.  Omdat onze studio een keukentje heeft, kunnen we zelf koken en we halen daarom wat boodschappen bij Ralph, waarbij ik Ralph er sterk van verdenk met zijn achterste op een privéstrandje in Hawai te vertoeven van de opbrengsten van zijn toko.
Als we gegeten hebben en de rommel willen opruimen, komen we erachter dat wat essentiële onderdelen in de keuken ontbreken zoals daar zijn een afwasborstel, een vaatdoekje en een theedoek. Creatief met pleepapier dan maar?

's Avonds wandelen we nog even een stuk langs het strand en hebben een lange discussie over wat er ook al weer zo leuk was aan Zweden. Heel soms,- eigenlijk steeds vaker - weet ik dat niet meer.

.

Morgen gaan we eens even bekijken of San Diego echt zo leuk is als iedereen zegt.



26 september

We hebben geen vaste plannen dus bel ik eerst maar even met de mountainbikemeneer om te zien of we kunnen gaan fietsen in de woestijn. Gelukkig is vandaag alles volgeboekt want eigenlijk zie ik fietsen in de woestijn bij 33 graden niet zo erg zitten. Ook het uitstapje naar een westernstadje met leuke activiteiten alles lassowerpen, hoefijzergooien, pistoolschieten en weet-ik-wat-cowboys-in-het-wilde-westen-nog-meer-doen nadat we eerst twee uur op een paard hebben gezeten gaat niet door want we worden niet teruggebeld. Op de één of andere manier lijken Amerikanen soms erg op Zweden. Geeft niet, wij vermaken ons toch wel.

Sharon haar collega belt nogmaals om me in een time sharing project te praten en aangezien ik het nu wel enigszins vervelend begin te vinden, vertel ik haar onomwonden dat mijn bankrekening na deze reis een flinke deuk laat zien en er een time sharingkje er waarschijnlijk niet in zal zitten. Misschien volgende jaar collega-van-Sharon. Daaaag, collega-van Sharon!

In Phoenix is een ruime keuze aan outlets en we nemen er eentje waar een Skechers zit omdat ik nog een tegoedbon van zestig dollar heb die alleen in de States geldt. Dus voor 8 dollar heb ik een paar nieuwe Skechers en twee paar sokken. Dat shopt lekker.
Bij Gap, waar ik normaal met een grote boog omheen loop omdat ik van de kosten van een t-shirt een week lekker kan eten, kopen we twee broeken, een blouse, een vest en wat voor de kleintjes en tik 110 dollar af. N het afrekenen trek ik Richard aan zijn shirt mee naar buiten, sjees de eerste de beste hoek om en haal dan als een razende Rinus de bon uit de tas. Melany heeft heeft beslist verkeerd aangeslagen maar ik geeft mijn aanwinsten echt niet zomaar terug. Maar alles lijkt volgens de bon te kloppen al hebben we bij elkaar zeker drie  kortingen te pakken waardoor mijn spijkerbroek van 65 dollar opeen maar 15 dollar kost. Maar goed dat ik hier niet woon want ik zou mezelf alsnog arm kopen.
We lopen nog wat 'leuke' boutiekjes in en als we om twee uur klaar zijn, zijn we het er over eens dat we leuk geslaagd zijn.

 

We rijden terug naar het hotel om vervolgens wat langs en in het zwembad rond te dobberen. 

Het is weliswaar bewolkt maar drukkend warm dus een duik is meer dan welkom.

Hoewel ons appartement meer dan compleet is - er is zelfs gedacht aan theedoeken, een vaatdoekje, afwasmiddel en keukenrol - besluiten we vanavond toch uit eten te gaan. Je raakt er snel aan gewend wanneer anderen voor je koken en ook de troep nog achter je kont opruimen dus waarom moeilijk doen als het makkelijk kan.
Op aanraden van Sharon (ze had ook nog wel wat zinnigs te zeggen) gaan we naar Rustlers Rooste, een restaurant in cowboystijl. Het is een geweldig restaurant op een heuvel gelegen met uitzicht over Phoenix. Bij de ingang staat Horney de stier wiens nazaten we zometeen gaan opeten.

Om bij je tafel te komen kun je gebruik maken van een glijbaan en er staat een cowboyband de feestvreugde te verhogen. Binnen is het gezellig druk en wij besluiten te gaan voor de cowboys stuff:

En dat ziet er zo uit:

We eten ons een slag in de rondte maar als dan nog meer dan de helft overblijft, vragen we naar Amerikaans gebruik een box om de rest voor de lunch van morgen te bewaren.

Tonnetje rond rijden we weer naar huis. Als ik bedenk hoeveel ik moet gaan trainen om alles er weer af te krijgen, mag ik mijn bed wel in de sportschool zetten.

Morgen rijden we verder naar San Diego.

25 september

Dat overkomt altijd anderen, zeggen anderen,en die anderen dat zijn wij.
Hebben we een lekkere lunch besteld en wachten we vol spanning tot Kelly met de bestelling komt, dan zien we dat iedereen om ons heen al uitgebreid aan de koffie zit terwijl wij nog steeds hongerig en begerig naar voorbijkomende dampende borden kijken.  "Sorry", roept Kelly, "foutje in de keuken maar jullie eten komt zo!!"
"Kunnen wij een kamer op de begane grond krijgen, dat scheelt een hoop gesleep met bagage", vragen we vol verwachting als we inchecken. "Nee helaas, we zitten helemaal volgeboekt". Dus sjouwen wij al onze rotzooi drie trappen naar boven terwijl íedereen die na ons incheckt een kamer op de begane grond krijgt. En zelfs als het hotel vrijwel leeg is, worden we op de bovenste verdieping gedumpt.
Om 10 uur zouden we worden opgehaald door Pink Jeep Tours voor een rondje Arizona safari dus zitten wij om kwart voor tien opgeprikt en wel in de lobby te wachten. Om kwart over tien komt Pink Jeep Tours eindelijk aanrijden maar niet voor ons. "Familie Wang Chi", roept Mike de chauffeur goedgemutst door de hal van het hotel en uit het niets duiken tien Chinezen op die meteen als een stel haringen in een ton de Jeep induiken. "En wij dan?", roep ik vertwijfeld. Mike belt wel even met de centrale. "Jullie tour is om 11 uur ", meldt Mike terwijl hij met gierende banden de oprit afrijdt en ons vriendelijk nawuift. Omgeboekt terwijl niemand ons dat even meldt. Geeft niet joh, gaan we gewoon nog een uur in die lobby hangen.

Om tien over elf rijdt Dan voor met drie gillende huisvrouwen uit Washington en een stel uit Oregon die ook een godsvermogen hebben neergeteld voor een Pink Jeepsafari Broken Arrow. Richard de Mazzelaar mag voorin waar Dan meteen zijn riedeltje grapjes begint af te draaien en waar overduidelijk aan te horen is dat hij die grapjes al tweeduizend keer heeft gemaakt. Hij hoeft er zelf niet eens meer om te lachen. Ik duik achterin bij de drie gillende keukenmeiden en mr. en mrs. Oregon. Rijden maar!

Al heel snel verlaten we het asfalt en rijden we een off road weggetje op. Na onze ervaringen van afgelopen weken weten we inmiddels dat deze Jeep geen enkel probleem zal hebben met het naar boven karren van een stapel toeristen over rotsen en keien en gillen we beduidend minder hard dan onze medereizigers. Ik blijf nog steeds versteld staan van de kracht van de automotor en de flexibiliteit van de schokbrekers maar dun door de broek loopt het niet meer. Alles went.

 

 

We hebben twee fotostops waar Dan ons werkelijk overlaadt met zijn opgedreunde feitenkennis gelardeerd met leuke grapjes en opmerkingen. De golden girls uit Washington hebben de tijd van hun leven, mr. en mrs. Oregon lachen vriendelijk mee en wij zitten het uit. Dit is de eerste activiteit waar ik achteraf een beetje spijt van heb. De uitzichten zijn mooi en de bergen blijven indrukwekkend maar daar hebben we Dan en de Pink Jeep bende eigenlijk niet voor nodig.

Al na een uur houdt Dan het voor gezien en rijdt ons in razende vaart de berg weer af waarbij we zodanig door elkaar worden geschud dat Mr. Oregon van weersomstuit regelmatig het verkeerde been  vastgrijpt om niet de Jeep uitgemikt te worden. Ik vind het niet erg - het been van zijn vrouw heeft zo'n omvang dat van vastgrijpen geen sprake kan zijn dus ik snap dat hij bij mogelijkheid tot lanceren de beste keuze maakt - maar ik vind het ook wel weer prima dat we om kwart voor één weer afgezet worden bij het hotel.

We stappen in onze eigen 4x4 die heel wat comfortabeler is en rijden naar een picknickplaats voor een lunch in het zonnetje.

Sedona vinden we beslist de moeite waard om nog eens terug te keren. Het is een stadje naar mijn hart; erg veel pensionado's en vrijwel geen kinderen en tieners, geen gebouwen hoger dan twee verdiepingen, alle gebouwen alleen in de kleuren rood en bruin zodat ze één zijn met de natuur om hen heen, geen straatverlichting, nauwelijks criminaliteit maar bovenal geen sneeuw en ijs in de winter en aangename temperaturen het hele jaar. Ik zou hier zomaar kunnen wonen :-).

We rijden door de woestijn naar Phoenix en verbazen ons over de gigacactussen die we overal zien staan. Zonder overdrijven durf ik te beweren dat ze zeker een meter of 4 hoog zijn. Geen foto's maar die komen ongetwijfeld morgen.
We laten een pitje in het voorruit repareren omdat ik ervan overtuigd ben dat als Avis bij het terugbrengen van de auto dat pitje in de voorruit ziet, er op onze kosten meteen een heel   nieuw voorruit in laat zetten.
Daarna rijden we door een ons hotel dat een time sharing hotel blijkt te zijn en waar we bij het inchecken een half uur durende aanbieding moeten doorstaan voordat we de sleutel krijgen. Sharon drukt ons op het hart haar vooral te bellen als we besloten hebben om een appartement te gaan bekijken waarna we als beloning een creditcard met 100 dollar en een gratis diner krijgen. Tuurlijk Sharon, we bellen zo gauw mogelijk.

Ons appartement is prachtig en helemaal compleet. Zelfs een wasmachine, wasdroger en compleet ingerichte keuken staan ter beschikking. Hier bliven we ook twee dagen dus die luxe komt ons goed uit.

Maar eens even zien of we morgen gaan mountainbiken in de woestijn, het is hier namelijk nogal warm. we zullen zien.

24 september

Lang leve internet. Dit hotel is het eerste hotel dat een normale snelheid internet heeft waardoor ik foto's kan upploaden, fatsoenlijk een blogje kan schrijven, mijn bankzaken kan regelen, mijn boodschappen kan bestellen die Savannah vrijdag voor me op zal halen zodat mijn kasten weer gevuld zijn als we thuis komen en kan bekijken wat we in Phoenix kunnen gaan doen.

We beginnen deze dag met uitslapen omdat we helemaal niets gepland hebben vandaag. Ook wel eens lekker. Het ontbijt is qua keuze en kwaliteit vergelijkbaar met Best Western alleen verloopt een en ander iets chaotischer. Heb je een plastic bordje gescoord, ben je je lepel vergeten. Vind je eindelijk de plek waar de lepels liggen, staat er een rij voor de wafels voor zodat je je tien keer moet verontschuldigen om er even langs te mogen zonder de indruk te wekken dat je voordringt. We vinden gelukkig wel een plek in de zon om alles naar binnen te schuiven maar het blijft behelpen. Dat is dan ook meteen het enige minpunt van dit hotel want het is hier geweldig. Schitterende tuin, mooi uitzicht, ruime kamer, vriendelijk personeel ,alles helemaal goed.

Bij de receptie staan fietsen die we gratis mogen lenen. Wel een Amerikaans model met breed stuur en laag zadel dus ik raak met mijn knieëen mijn oorlellen als ik fiets. Geeft niet, we vinden het leuk.

We fietsen binnen 10 minuten naar Sedona Downtown en beginnen met een Vanilla Bean op een terrasje bij Starbucks met een prachtig uitzicht op bergen aan de overkant. Die Yankees hebben toch een neus voor verdienen van geld aan niets. Je gooit een handvol ijsklontjes in een bak met melk met wat vanillesuiker. Even de mixer erop. Overgieten in een beker, aftoppen met flink wat slagroom, rietje erin en vier dollar laten aftikken. Maar ik kan niet ontkennen dat het lekker is, zeker met je kop in de zon en een dag zonder verplichtingen.

Na deze caloriebom wandelen we door Sedona, een bijzonder leuke plaats met ook weer allerlei galerieën en kunst van vooral de Navajo-indianen. Erg mooi allemaal en als ik rijk was, was ik dat nu niet meer.
In de straten staan overal koperen beelden - wij hebber er meer dan twintig geteld maar het zijn er zeker meer - die tot in detail de indianencultuur weergeven. Prachtig om naar te kijken.

Maar ook overal winkeltjes met serviesgoed, potten en pannen in de mooiste kleuren, handgemaakte sieraden van allerlei gesteentes die allemaal weer een betekenis hebben, kleurrijke kleding, glaswerk in de mooiste vormen en kleuren.. Als het moet kan ik me hier dagen vermaken.
Op een pleintje staat een man met allerlei plastic boxen met daarin slangen en spinnen. Het is zijn hobby om sukkels zoals ik duidelijk te maken welke spinnen en slangen giftig zijn en hoe je je makkelijk kunt herkennen. Natuurlijk mag je de niet-giftige slangen even vasthouden. Dat gaat mij, met mijn tot in de puntjes ontwikkelde aversie tegen insekten in het algemeen  en slangen in het bijzonder, net even te ver maar een foto maken van een dappere echtgenoot lukt nog wel.

We eten een hamburgertje als lunch en fietsen daarna terug naar het hotel voor een frisse duik in het bijna privézwembad.

Morgen gaan we maar weer eens met een jeep de bergen in alleen hoeven we nu niet zelf te rijden.
Morgen meer ....