Ik ben, net als andere jaren wanneer ik op vakantie ben in de States, onder de indruk van de mogelijkheden die Amerikanen zien in gebieden waar een ander zijn kameel nog niet zou uitlaten. Las Vegas ligt middenin een woestijn waar de temperatuur zonder mankeren kan oplopen tot ver boven de veertig graden (ik spreek uit ervaring), waar in de verste verte geen water te vinden is en waar je zelfs met een rijke fantasie geen gat in wat voor markt dan ook zou kunnen vinden. Vervolgens stampen die cowboys een stad inclusief complete infrastructuur uit de grond waar alleen al in de casinoindustrie 200 000 mensen een baan hebben. Meer dan een miljoen mensen verdienen direct of indirect een aardige boterham aan de grootste gokstad ter wereld. Alleen al bij het zwembad van ons hotel zitten drie badmeesters en verliezen de badgasten geen moment uit het oog. Verdrinken zou een uitdaging geweest zijn want het bad is niet dieper dan 90 centimeter. Je kunt er met gemak een buslading Syriers in droppen zonder dat er één de kans krijgt om te verzuipen. Bij alles waar geld aan te verdienen valt, wordt personeel ingezet. Ik zou zeggen, Africa, eat your heart out. Somalie heeft 2500 kilometer zandstrand met gegarandeerd 365 dagen per jaar zon, what the hell is the problem? Geef het aan de Yankees en het komt helemaal goed met Afrika.
Genoeg gemijmerd, we moeten verder. Nog een uur nadat we Las Vegas achter ons hebben gelaten mok ik nog na over mijn tas, daarna scoor ik een nepperd in de Walmart. Beslist niet zo mooi als mijn LV die ik op het oog had maar het kan ermee door. Doorslikken die drol en verder gaan met ademhalen. De weg tot aan St George is onbeschrijfelijk mooi, door de bergen en over bergpassen.
Daarna wordt het plat en saai. We worden regelmatig gepasseerd door fikse regen- en onweerbuien waarbij de temperatuur binnen 10 minuten zakt van 96 naar 58 graden Fahrenheit (38C naar 14C).
Ook nu is uitstappen geen lolletje maar dan vanwege de kou.
Rond 4 uur 's middags zijn we in Salt Lake, een stad die veel groter is dan we hadden verwacht. Het duurt ruim een uur om van zuid naar noord te komen waarna we afbuigen naar de skigebieden waar we een hotel hebben geboekt. Ook hier weer volop verbazing over het perfectionisme waarmee de Amerikanen zo'n skigebied aanleggen en onderhouden. De olympische spelen zijn hier 15 jaar geleden georganiseerd maar je ziet nergens verval of slecht onderhouden faciliteiten. Alles is even schoon, mooi en netjes.
De snelweg voert ons over een bergpas naar Park city waar we inchecken in een spiksplinternieuw hotel. We dumpen onze rommel op de kamer en gaan naar een sfeervol skidorpje waar we in een gezellig restaurantje geglazeerde kip met tutti frutti eten. Een Proseccootje maakt het geheel helemaal af.
Van zowel zwemmen als fitness komt helemaal niets meer, we verhuizen om 10 uur vermoeid naar dromenland.
