Het ontbijt van Best Western is redelijk uitgebreid maar omdat serviesgoed en bestek uit China-plastic bestaat kun je er geen sinaasappeltje mee pellen. En laat dat nu net het enige fruit zijn dat op het ontbijtbuffet te vinden is. Verder veel droog witbrood, muffins in alle soorten en maten, donuts, pancakes, minihamburgers, worstjes, pap, gezoete yoghurt en heel veel flakes met heel veel suiker. Dus erg weinig - zeg maar niets - van mijn gading. Dus neem ik mijn eigen yoghurt en mijn eigen fruit mee. Ik veroordeel anderen als ze onze bruine bam met kaas niet accepteren maar helaas doe ik hetzelfde als ik in den vreemde ben. Minpuntje voor mezelf.
We zitten redelijk ruim in de tijd en daarom besteden we een stief kwartiertje in de laundry om de vuile was weg te werken die ongekende proporties heeft aangenomen. Waarom wordt alles vanzelf vies en nooit vanzelf schoon?
Hierna rijden we naar Lower Canyon even buiten Page en daar begint mijn Chinafrustratie. Overal waar je kijkt zie je ze. Als je je ogen sluit en weer opent, dan waan je je bij de ingang van de Gobiwoestijn. Overal Chinezen! Ze duwen je opzij als je in de weg staat wanneer ze een selfie met een stoeptegel willen maken, ze poseren voor elke schroef in elke deur alsof ze meeloten voor de rol van miss China (huidige trend voor de juiste pose is het linkerbeen schuin voor de rechter en met de rechterhand het pootje van de bril vasthouden), ze babbelen veel en hard en zeggen alles drie keer (wawawa, ninini, lalala) en ze zijn tot slot een kei in voordringen. Dat laatste laat ik natuurlijk niet gebeuren en daar heb ik met mijn lengte en gewicht weer een streepje voor. Ik duw zo'n Chinees zo om en als ze niet oppassen schuif ik ze, met een tik van mijn hiel, hup zo de canyon in.
Wij zitten in de groep van 10.40 uur met vier Luxemburgers, twee Italianen en vier Brabo's dus we hebben geluk. Denk ik. Want we moeten 10 minuten naar de ingang lopen en daar staat een wachtrij van een uur met alleen maar Chinezen.
Onze gids legt uit waarom er een rij staat. Om de kloof in te komen moet je een aantal trappen af. Die trappen zijn heel steil en er mogen daarom geen foto's gemaakt worden op de trap. Dus drukt Weng Li haar man Cheng Wu een camera in de hand, gaat zelf op de trap staan, wacht tot Cheng Wu de foto's (minimaal 10) heeft gemaakt, loopt dan verder de trap af, wacht tot Cheng Wu op de trap staat en neemt dan met haar telefoon tien foto's van haar man. Dat mag niet en de gidsen roepen dan ook voortdurend: "Move on, no pictures, get on", maar ze verstaan er geen woord van en doen gewoon waar ze zelf zin in hebben. Eén van de gidsen heeft de rol van spleetoogpletter op zich genomen en loopt de Chinezen voortdurend in de rug te porren om ze te manen door te lopen maar de arme jongen heeft er een dagtaak aan.
De Canyon is mooi en we maken wat foto's maar proberen vooral in het hier en nu te genieten.
De tour van een uur duurt twee uur dus je krijgt wel waar voor je geld hoewel je meer staat te wachten dan dat je iets bekijkt.
Om wat tot rust te komen besluiten we na de lunch naar Marble Canyon te rijden, een kloof dertig kilometer buiten Page waar vrijwel niemand komt. Het is er inderdaad heel rustig, er staan tien auto's en je hebt een magnifiek uitzicht op de Colorado river.
We rijden nog wat verder naar Lees Ferry, waarvan wij simpel en naïef denken dat het een pontje over de Coloradorivier is maar wat gewoon een bocht in de rivier blijkt te zijn. Het is het startpunt van veel meerdaagse vaartochten over de rivier. Het is er stil en mooi, zo mooi. We bungelen een half uurtje met onze voeten in het ijskoude water en genieten van de stilte en de prachtige bergen om ons heen. Een wonder waarom andere toeristen deze plek (nog) niet ontdekt hebben.
Op de terugweg rijden we naar Horseshoe bend, een plek waar we vorig jaar ook zijn geweest en waar de Brabo's van vanmorgen over tipten dat het zo mooi is bij zonsondergang. Het is inderdaad mooi maar erg slecht voor Richard zijn rikketik. Alle capriolen die mensen op de kliffen van Horseshoe bend uithalen voor het ultieme fotomoment bezorgen hem een hartkwaal. Kijk even naar de rode vlek links op onderstaande foto en je begrijpt zijn angst.
Maar de zonsondergang is inderdaad mooi.
