Aangezien we ons niet helemaal thuis voelen tussen de Burrito's en Enchillada's pakken we ons boeltje en besluiten we onderweg ergens een ontbijtje te scoren. Omdat ons doel - Las Vegas - op slechts een uurtje rijden ligt maken we een omweg en rijden terug naar Needles om vanaf daar de route 66 naar Kingman te volgen. Het schijnt het mooiste stukje route 66 te zijn en dat willen we niet missen. Het is vandaag Labour Day wat de Amerikanen een extra vrije dag oplevert en we sluiten aan in de uittocht uit Laughlin. In Needles raken we de massa kwijt die allemaal de snelweg opduikelen terwijl wij Needles inrijden omdat daar route 66 weer begint.
meteen bij binnenkomst zien we Wagonwheel restaurant waar we een heerlijk Amerikaans ontbijtje scoren. De serveerster is erg geduldig en legt ons vriendelijk uit wat we allemaal krijgen. Ik leg haar vervolgens vriendelijk uit waar ik het allemaal ga laten; op de heupen, de buik en de billen.
Rond tien uur vertrekken we weer en rijden - volgens traditie - eerst drie keer verkeerd. Nu ligt dat niet alleen aan onze navigeerkwaliteiten want de bewegwijzering van route 66 is ronduit belazerd.
Soms staan er bordjes, vaak niet. Soms zijn er emblemen op de weg, vaak niet.
Om 11 uur passeren we de Colorado rivier en begint het grote genieten. De weg is onvergetelijk mooi. Er wordt vaak gewaarschuwd dat de weg niet bereden mag worden bij regen omdat deze dan door overstromingen verdwijnt. Ook vrachtwagen mogen er niet rijden want de weg is smal en steil.
Na 25 kilometer komen we in Oatman, een oud goudmijnstadje waar de authenciteit volop floreert. De nazaten van de ezeltjes die eeuwen geleden als werkezels in de mijnen werden gebruikt lopen er vrij rond dus het hele stadje stinkt naar ezel. Ze hebben allemaal een stickertje op hun voorhoofd waarop staat dat ze niet gevoerd mogen worden wat het allemaal wat komisch maakt. Ik wil ook zo'n stickertje! Het dorpje is verder vergeven van de toeristische winkeltjes waar van ales te koop is; van zadel tot wapen en van zelfgemaakte jam tot leren handtasjes. Elk winkeltje dan wel weer met hetzelfde assortiment maar het gaat om het opsnuiven van de sfeer.
We rijden verder richting Kingman over weer een prachtige weg en nemen daar de snelweg naar Vegas. De temperatuur loopt buiten op tot 108 graden Fahrenheit wat in Celius toch nog een dikke 42 graden is. Als je uit de auto stapt vraag je je serieus af wie er met zijn fikken aan de thermostaat heeft gezeten, zo heet!!
Om drie uur rijden we Vegas binnen en gaan we eerst even bij de Walmarkt wat boodschappen doen omdat omdat onze hotelkamer de komende twee nachten een keukentje heeft en we dus zelf kunnen koken. Traditioneel krijg ik weer een horloge van mijn liefje en weet ik weer wat ik waard ben; 8 dollar.
We checken in bij het Elara Hilton en komen tot de conclusie dat Amerikanen iets anders verstaan onder keukentje dan wij. Geen kookplaat, alleen een magnetron en een vaatwasser. daar zit je dan met je rauwe gehaktballetjes en je ongekookte pasta.
We lopen in straf tempo naar het Mirage hotel om onze kaartjes voor de Cirque du Soleil voorstelling van vanavond op te halen en eten een simpele maar erg lekkere salade bij Cheesecake factory.
De voorstelling 'Love, a tribute to the Beatles' is schitterend, overweldigend en spannend van de eerste tot de laatste minuut, temeer omdat vrijwel alle acts ongezekerd gedaan worden en je dus bij elke sprong met zweet in je handen zit in de hoop dat niemand misgrijpt en naar beneden kukelt. Geen foto's helaas want dat mag niet.
Rond half 11 rollen we redelijk uitgeteld ons bed in. Morgen nog een dagje in Vegas waar we naar Freemont street gaan en natuurlijk een gokje gaan wagen in het Casino.
