We hebben geen vastomlijnde plannen anders dan de bubbels bij Mammoth Lake te gaan bekijken dus het eerste het beste bospad dat we tegenkomen slaan we af en rijden na vijf minuten een parkeerplaats op die ons naar Washburns trail leidt. We zijn totaal onvoorbereid op een trail (wandeling) van 4-5 uur wat ons normaal gesproken niet weerhoudt van het beginnen aan zo'n expeditie zonder voedsel, water en goed schoeisel. Maar het verstand wint en we besluiten de trail morgen te gaan lopen en ons te houden aan ons oorspronkelijke plan om naar Mammoth te gaan. We drinken een bakkie en genieten van het uitzicht en zetten dan onze reis weer voort.
Totaal onverwacht - goddank rijden we langzaam - steken een mamabeer en een babybeer over voor onze auto en in een vlaag van bewustzijnsvernauwing weet ik mijn camera te grijpen en babybeer op de gevoelige plaat te zetten. Twee van de Big Five van Yellowstone kunnen we afstrepen. Even later zien we een 10 kilometer lange zandweg die ons dwars door een berengebied voert maar uiteraard komen we er nu geen één meer tegen, ondanks onze remake van 'Ik zag twee beren ..'.
Rond 12 uur zijn we bij Mammoth en omdat het nog niet erg druk is, zijn zowel een parkeerplaats en een beef burger relatief snel gevonden. Daarna trekken we optimistisch onze bergschoenen aan en wandelen tussen de bubbels van Mammoth door. Het is onvoorstelbaar mooi en ik zie al weer een gat in de markt; een welness centre met natuurlijke bubbels uit Yellowstone. Jammer dat het beschermd gebied is.
Als we bijna boven zijn, en al twaalfenveertig keer hebben gelezen dat je nergens aan mag komen omdat je met je bacterierijke handen de zeldzame ecologische omgeving van thermofiles enorm zou verstoren, niet van de paden af mag en zeker niet op de zeer onbetrouwbare grond buiten de paden mag stappen, zie ik zo'n fucking Chinees drie meter bij me vandaan haar noedels in het kokende water hangen. Dat je godhierendaar thuis nummer 33 met kroepoek en sambal-bij met je blote tengels aanpakt moet je helemaal zelf weten, maar blijf in het land waar je notabene op visite bent met je bamislierten uit zo'n goed geconserveerd natuurfenomeen. Afijn, er was geen woord chinees bij toen ik daar wat van zei.
We wandelen op ons gemak tussen de Prosprect Springs en de Elephant Whites door, waarbij Richard mij op subtiele manier weet te melden dat de buitentemperatuur een eigen geiser weet te creeëren tussen zijn onderste rugwervel en beide knieholtes. Soms heeft hij echt humor. Maar het is ook inderdaad wel warm. Het is maandag en zaterdag wordt er sneeuw voorspeld. Voorlopig is het nog steeds een graadje of dertig.
Terug in de auto belanden we eerst in een file vanwege een kudde bisons op de weg en daarna achter een camper met motorproblemen en er moet een sleepwagen op een godvergeten bergpas aan te pas komen om het ding naar boven te takelen. Blij met onze Chevrolet.
We zijn tamelijk vroeg terug dus is er tijd voor een wasje, een wijntje en een snack. Om een uur of zeven komt de echte hongerklap en wandelen we naar Canyon Village. Het eerste restaurant is een grillrestaurant en ziet er goed uit maar sluit over een kwartier wat we weliswaar in Zweden wel gewend zijn maar wat in de States toch wat raar is. Het tweede restaurant is een fastfood China tent waar ik principieel niet kom en bij de derde kunnen we over een uur aanschuiven omdat er een zwik mensen voor ons aan de beurt is. Blijft over de Canyon Lodge Eatery waar we kunnen kiezen uit niks of alles-is-op. Zeldzaam slecht voer, bestek is op, eten is koud een voor 30 dollar had ik achteraf liever vier ijsjes gegeten.
Niet klagen, morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen want dan verlaten we Yellowstone en gaan we richting Teton National Park.
