19 september

Omdat de trein al om kwart voor negen vertrekt en we uiterlijk om half negen aan boord moeten zitten, staan we vroeg op.

Het hele stadje staat in het teken van de stoomtrein(en) die naar het mijnenstadje Silverton rijdt, een piepklein gehucht 80 kilometer verderop en 1 kilometer hoger in de Rocky Mountains ligt. In 1882 werd de spoorlijn in gebruik genomen en is sinds 1992 een toeristenspoorlijn. De trein rijdt in vier uur van Durango naar Silverton langs af en toe ijzingwekkende afgronden en schitterende uitzichten.

Wij zitten in wagon San Juan, een wagon bijna achteraan met een 'narrator' (een soort gastheer/vrouw uit de 19e eeuw). Op de heenweg worden we bijgepraat door general Palmer en terug is Grace onze babbelgids.

Beiden kunnen zo boeiend vertellen dat je bij tijd en wijle vergeet naar buiten te kijken maar ik laat je toch een stukje meerijden want de rit is echt onvergetelijk.

En natuurlijk wat foto's:

 

Rond 1 uur zijn we in Silverton, een stadje dat in de winter slechts 190 mensen herbergt. Ook dit is weer een westernstadje dat tegenwoordig alleen nog maar leeft van het toerisme. Het is ook te bereiken via een bergpas met de auto maar als je van plan bent om er te kamperen is het goed om te weten dat de wachtlijst voor een plekje op één van de zes campings drie jaar is.

Het dorpje bestaat uit maximaal 5 straten en heeft een winterseizoen van augustus tot mei vanwege de hoge ligging (iets meer dan 3 000 meter). Dat het vandaag droog, zonnig en aangenaam is, is dus een kwestie van geluk.

In een gezellige saloon met een honkietonkiepianiste eten we een hapje en daarna wandelen we weer terug naar de trein die ons langs dezelfde afgronden en met inspirerende verhalen van Grace ons in vier uur weer naar Durango brengt.