10 september

De eerste keer deze vakantie dat de wekker gezet moet worden om op tijd bij een activiteit te zijn. Vandaag hebben we de circle of fire geboekt waarbij we tijdens een dagtour bekende geisers, hotsprings, mudpods en fumaroles gaan bekijken. Onze chauffeuse is Nic die een oude touringcar uit 1975 bestuurt en ons tijdens de rit allerlei handige wetenswaardigheeden vertelt. Omdat ik met iemand meereis die bij het woord bus al drie keer om een teiltje moet vragen zorg ik ervoor dat we als eerste de bus in mogen en dus op de voorste rij in de bus belanden. Dat is niet alleen beter voor mij en mijn reisenoot maar ook voor het hele reisgezelschap omdat we anders bij elke vierde bocht moeten stoppen zodat hij de natuur kan teruggeven wat hij eerder in zijn mond heeft gestopt.

Eerst rijden we naar de South Rim van de Canyon en omdat het nog vroeg is (half 9) worden we getracteerd op een fantastisch uitzicht op de kloof zonder irritante Aziaten die voortdurend selfies nemen van vooral zichzelf zonder achtergrond. We begrijpen uit de gezellige babbels van Nic dat we ons in een krater van een vulkaan bevinden en dat de geisers, hotsprings, mudpods en fumaroles (vanaf nu bubbels genoemd) zich een kleine 14 000 jaar geleden hebben gevormd na een giga-aardbeving. De helft van alle bubbels op aarde bevinden zich in Yellowstone en de helft van de bubbels in Yellowstone bevinden zich in Old Faithful waar we vanmiddag naar toe gaan.

De busrit wordt voornamelijk verstoord door overstekende bisons en een over de rand gekieperde toeristenauto. Eerst bezoeken we het West Thumb geiser basin waar we ons gezamenlijk verbazen over feiten als temperatuur (max 93 C⁰ kleur varierend van zwart tot turquoise, hoe lichter de kleur hoe hoger de temperatuur, hoeveelheid bacteriën die voor zowel kleur als temperatuur zorgen, en wederom de domheid van vooral spleetogen die ondanks talloze waarschuwingen dat het water heet is toch hun vingers in het water steken.

Na dit uitstapje rijden we verder naar Old Faithful, de meest bekeken en bekende geiser van Amerika die elke 90 minuten een fontein van 12 meter kokend water laat zien. Het is uiteraard een hele hapening waarbij honderden toeristen zich op bankjes rond de geiser hebben geïnstalleerd om maar niets van het 3 minuten durende spektakel te hoeven missen. Zodra de geiser begint te spuiten gaan als in één bewegings alle mobieltjes en I-pads de lucht in zodat thuis kan worden bewezen dat men er echt is geweest. Niets gezien natuurlijk want iedereen moet zijn mobieltje in de gaten houden. Ik heb slechts drie foto's, de rest heb ik live bekeken. Het is mooi!

Binnen geven we een jaarsalaris uit aan een broodje kaas en een sapje en wandelen nog wat rond want behalve Olf Faithful zijn er in een straal van een kilometer nog 140 geisers.

We rijden vervolgens door naar nog een groot geisergebied waar we veel dichter bij de geisers kunnen komen en we ons wanen in het eerste de beste Spa- en wellnesscentre. Geen duik helaas, daar is het water te heet voor.

(hier komt de stoom uit zijn oren)
Rond vier uur sluiten we de circle of fire af en tracteren ons zelf op een ijs (ijsje is echt een understatement, het voldoet als avondmaaltijd).

Omdat we nog wat tijd over hebben en onze lodge op slechts vijf minuten wandelen van de Grand Canyon in Yellowstone ligt besluiten we daar naar toe te wandelen. Dat is echt simpeler gezegd dan gedaan want werkelijk overal worden we gewaarschuwd voor beren en omdat die vijf minuten wandeling door een bos gaat besluiten we - op advies van de rangers - een riedeltje liedjes uit onze Scoutingtijd ten gehore te geven. Toon houden is daarbij niet maatgevend, het gaat vooral om het volume. Dus mijn tante uit Marokko, het potje met vet en aan de oever van de Rotte komen luid en duidelijk uit de kelen. Geen beer in de wijde omtrek uiteraard want die liggen met de klauwen over de oren te wachten tot wij dat verdomde bos weer uit zijn.

We komen uit op een parkeerplaats waar we een prachtig uitzicht op zowel canyon als waterval hebben. Met mijn adelaarsblik zie ik een wandelpad naar beneden waar we zeker nog veel mooiere plaatjes kunnen schieten. Richard zet zoals gewoonlijk onmiddellijk de hakken in het zand en schat de wandeling op zo'n kleine anderhalf uur. Ik gok op 8 minuten en geef hem de keus. Of alleen boven blijven op de parkeerplaats met elfenvijftig selfies schietende Chinezen of met mij naar beneden wandelen en het risico nemen dat je wordt opgevreten door een beer. Mokkend en mopperend loopt hij achter me aan en tien minuten later zijn we beneden. Ik krijg graag gelijk maar dit keer zat ik er toch echt twee minuten naast.

De wandeling naar boven neemt wat meer tijd in beslag omdat we ons op grote hoogte (meer dan 3 000 meter) bevinden en de longen er wat langer over doen om zuurstof tot zich te nemen en de temperatuur van bijna 25 graden ook niet echt meewerkt. Maar we hebben schitterende foto's en ook de wandeling terug luid en duidelijk zingend waren de moeite waard.

We hebben geen puf meer om ergens wat te gaan eten en vullen de magen met een boterham met pindakaas en een schaal rauwkost. Om half 10 gaan de luiken dicht.