Sharon haar collega belt nogmaals om me in een time sharing project te praten en aangezien ik het nu wel enigszins vervelend begin te vinden, vertel ik haar onomwonden dat mijn bankrekening na deze reis een flinke deuk laat zien en er een time sharingkje er waarschijnlijk niet in zal zitten. Misschien volgende jaar collega-van-Sharon. Daaaag, collega-van Sharon!
In Phoenix is een ruime keuze aan outlets en we nemen er eentje waar een Skechers zit omdat ik nog een tegoedbon van zestig dollar heb die alleen in de States geldt. Dus voor 8 dollar heb ik een paar nieuwe Skechers en twee paar sokken. Dat shopt lekker.
Bij Gap, waar ik normaal met een grote boog omheen loop omdat ik van de kosten van een t-shirt een week lekker kan eten, kopen we twee broeken, een blouse, een vest en wat voor de kleintjes en tik 110 dollar af. N het afrekenen trek ik Richard aan zijn shirt mee naar buiten, sjees de eerste de beste hoek om en haal dan als een razende Rinus de bon uit de tas. Melany heeft heeft beslist verkeerd aangeslagen maar ik geeft mijn aanwinsten echt niet zomaar terug. Maar alles lijkt volgens de bon te kloppen al hebben we bij elkaar zeker drie kortingen te pakken waardoor mijn spijkerbroek van 65 dollar opeen maar 15 dollar kost. Maar goed dat ik hier niet woon want ik zou mezelf alsnog arm kopen.
We lopen nog wat 'leuke' boutiekjes in en als we om twee uur klaar zijn, zijn we het er over eens dat we leuk geslaagd zijn.
We rijden terug naar het hotel om vervolgens wat langs en in het zwembad rond te dobberen.
Het is weliswaar bewolkt maar drukkend warm dus een duik is meer dan welkom.
Hoewel ons appartement meer dan compleet is - er is zelfs gedacht aan theedoeken, een vaatdoekje, afwasmiddel en keukenrol - besluiten we vanavond toch uit eten te gaan. Je raakt er snel aan gewend wanneer anderen voor je koken en ook de troep nog achter je kont opruimen dus waarom moeilijk doen als het makkelijk kan.
Op aanraden van Sharon (ze had ook nog wel wat zinnigs te zeggen) gaan we naar Rustlers Rooste, een restaurant in cowboystijl. Het is een geweldig restaurant op een heuvel gelegen met uitzicht over Phoenix. Bij de ingang staat Horney de stier wiens nazaten we zometeen gaan opeten.
Om bij je tafel te komen kun je gebruik maken van een glijbaan en er staat een cowboyband de feestvreugde te verhogen. Binnen is het gezellig druk en wij besluiten te gaan voor de cowboys stuff:
En dat ziet er zo uit:
We eten ons een slag in de rondte maar als dan nog meer dan de helft overblijft, vragen we naar Amerikaans gebruik een box om de rest voor de lunch van morgen te bewaren.
Tonnetje rond rijden we weer naar huis. Als ik bedenk hoeveel ik moet gaan trainen om alles er weer af te krijgen, mag ik mijn bed wel in de sportschool zetten.
Morgen rijden we verder naar San Diego.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten