8 september

We hebben een wat onrustige nacht achter de rug. Niet vanwege het weer, luidruchtige buren of sexuele uitspattingen van ons of van anderen maar meer vanwege de omvang en de extravagante mogelijkheden van ons bed. Zelf zijn wij thuis gezegend met een bed van 1.80 breed wat ervoor zorgt dat je elkaar vindt als je wilt maar elkaar ook met rust kunt laten als dat moet. Dit Amerikaanse bed is slechts 1.40 meter breed maar ook zeker een meter hoog. Bij het draaien op links van de één, moet de ander zich bekant aan de hoofdsteun vastgrijpen om niet het nest uitgekeild te worden. En dan is een meter  best hoog.
Nog erger is het wanneer met name Richard, want ik doe zulke dingen niet, zich met wat te veel enthousiasme in het bed laat vallen na een nachtelijke plas. Ondanks mijn gewicht word ik, wanneer hij neerploft, gewoon de kamer in gelanceerd en als ik me niet bijtijds aan de kroonluchter weet vast te grijpen dan breek ik zonder pardon mijn knieschijf op drie plaatsen als ik verkeerd neerkom. Scheiden is niks maar zo lang getrouwd zijn is ook geen sinecure, kan ik verklappen.
We zijn dan ook allebei blij als het ochtend is en we het nest kunnen verlaten. We worden verwend met een echt Amerikaans Lumber Jack ontbijt en hoewel gebakken aardappels op mijn nuchtere maag best wennen is, smaakt alles heerlijk, zeker omdat het allemaal zelfgemaakt is.

 

We slaan wat boodschappen in voor de lunch en wat kipkluifjes, salade en stokbrood zodat we kunnen bbq-en vanavond en rijden dan in Ashton de Scenic byway op. Een scenic byway is een toeristische route die je weer terugbrengt naar de snelweg. De eerste 9 mijl vragen we ons serieus af wat er zo scenic aan is want het enige dat we zien zijn graanvelden maar daarna wordt het plotseling spectaculair mooi. Er wordt gewaarschuwd voor beren op de weg - iets wat ik normaal nooit zie - en bij de lower en upper falls zien we schitterende watervallen. De eerste herfstkleuren maken de omgeving nog mooier en er zijn nauwelijks andere vervelende toeristen.

 

Eenmaal terug op de snelweg zie ik dat er nog een scenic byway is die we ook nog even meepikken. Aan het begin van de toeristische route staat tot onze stomme verbazing een wasserij waar we onze inmiddels leuk aangegroeide wasstapel in een wasmachine mikken. Ondertussen lunchen we in een tuin van een vakantiehuis waar iemand in 2015 een renovatie begonnen is maar het, om wat voor reden dan ook, nooit heeft afgemaakt.

Als de wasmachine klaar is komen we tot de ontdekking dat 8 van de 10 drogers kapot zijn en de twee die het wel doen, doen het ook echt dus die kunnen we ook niet gebruiken. Net als we de natte was in de auto willen kieperen komt de eigenaar van de was in de drogers zijn spullen eruit halen en hij biedt zelfs zijn overgebleven kwartjes voor de droger aan.
Aardige mensen die Amerikanen.

We rijden verder richting West Yellowstone waar het steeds donkerder wordt. Op een paar spetters na blijft het gelukkig droog en om 3 uur zijn we bij onze cabin vlakbij Bozeman. De temperatuur is heerlijk maar het stormt flink. We installeren ons in de schommelstoelen op de veranda en een glaasje wit en een chipje maken de dag compleet.

 

 

Omdat er veel bosbranden in de buurt zijn en het erg droog en warm is, is open vuur verboden en zit een gezellige bbq er dus niet in. Maar kipkluifjes uit de koekenpan smaken ook prima.

We sluiten de dag af met een videotatie voor onze verjarende kleinzoon die zaterdag (vandaag voor de lezer, morgen voor ons) 5 jaar wordt en alleen het maken van het filmpje leidt al tot zoveel hilariteit dat we bang zijn het park afgegooid te worden.

Tied veur een pafke en dan naar bed.

(Geen idee of je de komende dagen van onze vakantie kan meegenieten want sinds het verschijnen van Yogi Bear in Yellowstone is er weinig innovatiefs ontwikkeld in Yellowstone. De geruchten gaan dat er geen Wifi in het park beschikbaar is en in dat geval spreken we elkaar pas weer over een dag of 4)