21 september

Onze vakantie bestaat vooral uit lering en vermaak en aangezien we al een groot deel lering hebben ondergaan is er nu weer tijd voor vermaak. We gaan bootje varen op lake Powell. Dat wordt een uitdaging voor twee sukkels die op een rechte weg nog kunnen verdwalen. Lake Powell is namelijk een zeer langgerekt meer met ik weet niet hoeveel baaien en uitlopers van Canyons. Als je zo'n canyon of baai invaart kan het gebeuren dat je na anderhalf uur lekker doorvaren ontdekt dat het doodloopt. En je laten leiden door de bergen om je heen is ook al geen oplossing want al die bergen lijken op elkaar.

Maar de picknickmand is goed gevuld en we hebben zelf ook nog wat vetreserves dus overleven zullen we dit uitstapje ook wel weer.

Het eerste dat ons opvalt bij het aan boord gaan van ons tijdelijke vervoermiddel is dat het waait,.... flink waait,..... zeg maar ..... stormt. Dat geeft op zich niet want wij hebben zeebenen maar we moeten alles vastsnoeren om te voorkomen dat het overboord waait. En als we zo op snelheid komen met onze 190 pk motor dan waait er vast nog meer weg. De instructie is kort en duidelijk en Denny wenst ons een fijne dag nadat hij Richard op het hart heeft gedrukt slecht één meermin mee terug te nemen. Flauw grapje, vind ik zelf.

 

Er zijn veel dingen waar mijn lief en ik het over eens zijn maar over sommige dingen zullen we nooit op één lijn komen. Zo houdt hij van zekerheid en veiligheid terwijl ik vaak wat meer het Learning-by-doing principe hanteer. Dus als je een speedboot onder je kont hebt, dan ga je niet met een gangetje van 5 knopen per uur over een gigameer varen. Dus na 10 minuten knikker ik hem van zijn bestuurdersstoel af, neem het roer over en zet even lekker flink het gas erop. Echt geinig, zo'n speedboot.

 

Na een uurtje varen besluiten we Antelope Canyon in te varen. Eerst is de vaarweg nog redelijk breed en de muren van de canyon tamelijk laag maar hoe verder we varen hoe smaller en hoger het allemaal wordt. Het is er onbeschrijfelijk mooi en stil. Na een half uur varen wordt het zo smal dat we niet meer kunnen draaien en een stukje achteruit moeten varen om eruit te komen. We krijgen wat hulp van twee peddelaars maar uiteindelijk lukt het om te draaien en varen we weer terug.

We varen de canyon weer uit en slaan op goed geluk linksaf. Fout geluk want na een uurtje varen zijn we weer bijna bij de thuishaven terwijl we nog niet eens geluncht hebben. We leggen aan in een andere haven en genieten van de zon en de meegebrachte vreterijen.
Het gaat steeds harder stormen maar omdat we nu de andere kant op varen hebben we wind mee en gaat het nog harder dan gedacht. De boot slaat af en toe zo hard op de golven dat ik er bekant een lever- en  nierkneuzing aan overhoud. Maar leuk!!

 

 

 

Rond twee uur blijkt dat we weer een of andere baai ingevaren zijn en besluiten we terug te keren naar de thuishaven omdat we wind tegen hebben en het - ook zonder verdwalen - nog best een eindje varen is. Gelukkig heb ik wel een goed geheugen en weet vaak waar we wel en niet geweest zijn dus de terugreis verloopt weliswaar erg nat maar ook erg voorspoedig. Om 4 uur leveren we na een heerlijke bootdag de sleuteltjes weer in en rijden terug naar het hotel.

 

We eten een uitzonderlijk slechte en dure maaltijd bij het restaurant naast het hotel en als we op Yelp de beoordelingen bekijken hebben we een beetje spijt dat we dat achteraf en niet vooraf hebben gedaan.

 

Morgen nieuwe kansen.