20 september

Een lange rit voor de boeg, 320 kilometer naar Page. Page is een stadje in het noorden van Arizona waar we vorig jaar ook zijn geweest en waar het zo mooi was dat we besloten hebben om er dit jaar een paar dagen stuk te gooien. Morgen gaan we een dagje varen op lake Powell en vrijdag gaan we de lower Canyons in. Vorig jaar hebben we de upper Canyons met een gids bekeken maar hadden toen geen tijd  meer voor de rest.

De weg naar Page voert ons dwars door de Navajo woestijn, ook wel de stenen woestijn genoemd hoewel ik de hoeveelheid zand navenant groot vind. Met een beetje fantasie zie ik hier hele kuddes kamelen lopen maar het gebied hoort toe aan de indianen en die zie ik dan zo gauw weer niet op een kameel rijden. Daar ga je de oorlog niet mee winnen als er een kudde cowboys op je pad komt, lijkt me. Vandaar waarschijnlijk de keuze voor paarden in plaats van kamelen. Opvallend genoeg stampen die gevederde vrienden op de meest onherbergzame plekken soms zo maar een hele Vinexwijk uit de grond. En daarnaast dan een bord: Trump, give us jobs. Persoonlijk zou ik zeggen: wat kan Trump eraan doen als je zelf besluit om middenin een zandbak te gaan wonen? Koop een emmer en een schep en creëer je eigen baan!

Halverwege slaan we af voor een lunchplek en rijden helemaal onverwacht een oase in de woestijn in. Het is een piepklein dorpje met een trading point (een soort Vivo uit de jaren 60), een postkantoor en een plee.
In de Vivo vragen we bij een tafel waar een kassa op staat of ze er ook postzegels verkopen, mijn kleinkinderen moeten immers een kaart van een echte cowboy krijgen. Ik word doorverwezen naar het postkantoor. Het postkantoor is twee meter verderop, een andere tafel waar dezelfde indiaanse me vraagt of ze me ergens mee kan helpen. Ik vraag opnieuw om twee postzegels aan dezelfde Klukkluk en nu lukt het gelukkig wel. Was er nog een derde tafel geweest dan had Ries eronder gelegen want die kwam niet meer bij van het lachen. André van Duin had er een leuke sketch mee kunnen vullen.
Als ik vervolgens vraag of er ergens toiletten zijn, komt de dame met een sleutel met een enorm stuk ijzer eraan. De sleutel past op de Dixi die buiten staat. Geen idee waarom het ding op slot is want er is weinig in dat stinkhok wat ik zou willen gappen. Volgens Richard is het slot bedoeld tegen illegale schijterds. Kakken alleen met toestemming van de baas van het postkantoor.

Na de lunch rijden we verder naar Page. We rijden langs Monument Valley wat ook weer een mooi park schijnt te zijn, maar we zijn onderweg gewaarschuwd door twee Engelsen die meldden dat je stapvoets door het park moet rijden vanwege de hoge concentratie Chinezen. Ik sla even over.
In Page gaat de klok weer een uur terug wat ons mooi de tijd geeft om wat boodschappen te doen waarbij ik niet onvermeld mag laten dat ik opnieuw een horloge van mijn lieve echtgenoot krijg. Weer 8 dollar en weer door mezelf betaald. Maar hij vindt dat ik het gebaar moet waarderen dus dat doe ik dan maar.

We badderen en zonnen daarna wat bij het zwembad van het hotel maar schrikken toch wat van het resultaat.

Met een westernmaaltijd bij Big John sluiten we deze dag dan weer af.