17 september

Omdat ons geplande Ziplineuitstapje is verplaatst naar het einde van de middag hebben we de hele dag voor ons om Canyonland te bekijken. Canyonland is een ander nationaal park in de omgeving van Moab en bestaat uit enorme enorme canyons en versteende zandbergen. Keken we gisteren de hele dag naar boven om de bogen in the Arches te bewonderen, vandaag buigen we de nek de andere kant om want nu kijken we voornamelijk naar beneden, heel diep naar beneden. Het is een flink stuk rijden naar het begin van het park wat als grootste voordeel heeft dat het te ver is voor bussen met Chinezen Het is er dan ook erg rustig.

We rijden helemaal naar het einde van het park en genieten eerst van een prachtig uitzicht over de Canyons naar het oosten.

 

 

 

 

We zijn lekker voorbereid vandaag; juiste schoenen, ingesmeerd tegen de zon, gegeten, geplast en water bij ons. Er zit progressie in onze wandelingen.

Er loopt een trail van iets meer dan een kilometer naar het uiterste puntje van de hoogvlakte, vlak langs de rand van de Canyon. Geen hek, geen rand, zelfs geen borden en dan nog laten mensen hun peuters loslopen. Zijn het de Chinezen niet dan zijn het wel de ouders van tegenwoordig die hun kinderen blijkbaar bij een pakkie boter krijgen en bij het naar beneden kieperen van zo'n peuter waarschijnlijk gewoon weer een nieuwe maken, die mij hartkloppingen bezorgen.

 

Gelukkig nemen erg weinig mensen de moeite om dit bijzonder mooie stukje aarde te bekijken en als we echt niet meer verder kunnen zijn we vrijwel alleen. En het is er zo mooi en zo stil.

 

 

 

De tijd gaat altijd snel als je het leuk hebt, dus wandelen we terug naar de auto en rijden weer terug naar Moab. We hebben nog een uurtje over en wandelen een schitterende kloof in waar Negro Bill,  half indiaan/half zwarte zich  in 1877 als eerste in Moab heeft gesettled.

 



 

 

Om half 4 melden we ons bij de ziplinemeneer die ons in een indrukwekkend pak hijst waarna we met nog 8 anderen in twee supersterke buggies 2 mijl de berg op worden gereden. Het gaat over een pad wat vergeleken met ons ritje van gisteren zeker tien keer erger en onmogelijker is. Maar alles went dus klotsende angst-oksels zijn mij niet meer vreemd.

 

 

Het zippen daarentegen is dan weer bijna kinderspel en de laatste twee baantjes neem ik - kijk-mama-zonder-handen dan ook met losse handen.

 

 

Deze dag sluiten we af met een lekker salade en een soepje uit de supermarkt op de kamer.

 

Morgen gaan we verder naar Durango waar we woensdag met de stoomtrein naar Silverton gaan.