Wij hebben voor vandaag Hell's revenge geboekt en het klinkt niet alleen onheilspellend, het is het ook. Kirstin is onze gids, een wat gezette dame van mijn leeftijd in een driekwartsbroek en een gebreide trui. Iemand waarvan je denkt dat ze vandaag de Nordic Walking tour door het stadspark begeleidt. Ze wacht ons op bij het Tourist centre en samen met twee andere koppels gaan we in onze 4x4 buggies op pad. Ik begin achter het stuur en halverwege mag Richard het overnemen. De eerste kilometer gaan we over asfalt naar Canyonland waar we gaan rijden. Even later staan we voor Devil's tail, een smalle richel die stijl omhoog gaat en waar we overheen moeten rijden om boven te komen Niet eng, volgens Kirstin, gewoon je stuur recht houden en niet te veel gas geven. Dit gaat mijn Tena Lady niet redden!
Gelukkig ben ik niet de enige waarbij het hart in de keel klopt, Ries ziet ook wat bleek om de neus en roept voortdurend: "Naar links, naar links", niet wetende dat als ik dat zou doen we in de valleien van Moab zouden storten.
Viel ons raftuitstapje in categorie 3 dan is dit beslist categorie 5. Ik denk aan mijn moeder die ervan uitgaat dat we een fijne alpwandeling aan het maken zijn in het niet zo spannende Moab. Kirstin laat ons bijkomen van de eerste adrenalineshot en vertelt enthousiast over alle dinosaurussporen die hier in de omgeving gevonden zijn, welke films erop gebaseerd zijn en waar de Coloradorivier zijn oorsprong vindt. Babbel lekker door Kirstin dan dan ik ondertussen bedenken of deze activiteit wel zo'n goed idee was. Schrale troost, de omgeving is echt schitterend.
Inmiddels weten we dat je met een auto wél een trap op kan, dat een rotsblok van een halve meter hoog in een hoek van 60 graden ook genomen kan worden en dat je bij een roll over je handen binnenboord moet houden. Dat laatste is gelukkig niet gebeurd maar we zaten er niet ver vanaf.
Halverwege neemt Richard het stuur over en af en toe hoor ik naast me mompelen dat dit echt het pad niet kan zijn. Ik krijg flashbacks! Maar wij kennen de weg niet en Kirstin schijnt hier al dertig jaar te wonen dus we gaan ervan uit dat zij het beter zal weten. Soms staan we voor een afgrond waar we vanaf moeten rijden en vermoeden dat ze een dealtje heeft gemaakt met de plaatselijke begrafenisondernemer.
Na twee uur staan we echter levend en wel weer beneden en geven haar een ruime fooi vanwege de ruime toevloed van adrenaline vandaag.
We rijden langs de wasstraat om jet ergste vuil van eerdere avonturen af te spoelen, kopen wat broodjes voor de lunch en rijden dan door naar Arches natuurpark.
Het park is werkelijk schitterend. Overal zie je bogen, bruggen en ramen in rotspartijen veroorzaakt door de tand des tijds (regen, water en wind).
We besluiten een kleine trail te lopen van zo'n twee kilometer en halverwege hebben we spijt dat we:
1. geen vochtopnemende kleding aan hebben
2. onze degelijke wandelschoenen niet hebben aangetrokken
3. geen petje/zonnehoed op hebben
4. de zonnebrandcreme in het hotel hebben laten liggen
5. niets te eten hebben (ook niet in de auto)
6. niets leren van de Chinezen om ons heen die gekleed zijn alsof ze de vierdaagse in Siberië gaan lopen
(Wellicht overbodig te schrijven als je naar de foto's kijkt; het is vandaag 31 graden.)
We hebben vandaag 160 foto's gemaakt die allemaal even mooi en indrukwekkend zijn maar Blogger zal niet toestaan dat ik die allemaal plaats. Nog een kleine compilatie dan maar:
We sluiten de dag af met een rondje zwemmen en een buffetje bij Zac. Zac was gisteren prima maar vandaag belanden we in een Amerikaanse bruiloft waarbij ons eten duidelijk op plan 2 wordt geschoven. Voordeel van het Amerikaanse systeem van fooien is dan weer dat als je echt ontevreden bent, dat prima kan laten blijken door middel van je fooi zonder dat je de discussie hoeft aan te gaan. Ik denk dat Wayne geen goede avond had. Wij ook niet, Wayne.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten