5 september

Vandaag hebben we geen grootse plannen en laten we ons simpel vermaken. We beginnen de dag sportief met een half uurtje krachttraining in de fitnesszaal zodat de Prosecco van vanavond er alvast vanaf getraind is. Regeren is vooruitzien. Daarna een lekker ontbijtje in onze eigen kamer en vervolgens gaan we op zoek naar de auto. Die staat ergens in de parkeergarage maar waar ook al weer.
Het is opnieuw bloedverziekend heet en elke onnodige stap buiten draagt bij tot gutsend zweet in de bilnaad. Richard overweegt serieus om er de deoroller doorheen te halen maar ik stel voor om gewoon zo veel mogelijk in de auto te blijven. Uiteindelijk vinden we het ding toch  nog redelijk snel en zetten we koers naar Freemont street, de bakermat van het gokgebeuren in Las Vegas. Op het eerste gezicht heeft het wel wat nostalgisch maar als je er doorheen loopt is het vooral gedateerd en versleten. We wandelen door de gokstraat die ook wel het experience centre wordt genoemd maar wat ik wat over the top vind. Behalve gokken en drinken kun je er met een Zipline door de straat heen vliegen (Godzilla experience) wat ons wel leuk lijkt maar we besluiten eerst een hapje te eten. Recht tegenover het terrasje waar we neerstrijken is een gigaweegschaal waar je voor het oog van wandelend publiek je gewicht openbaar kunt maken en omdat niemand daar moeilijk over doet en er frequent gebruik van wordt gemaakt stap ik er ook maar even op. De schaamte ver voorbij als je dit lichaam al een tijdje meezeult. Spieren wegen meer dan vet, toch?

In de plaatselijke drogist besluit ik in een opwelling een klein bedrag te doneren aan zielige kinderen als ik bij de kassa mijn flosdraad en haarspray afreken. Dat doe ik niet helemaal spontaan maar meer omdat de cassiére me dat met haar zielige hondenogen min of meer dwingt maar gelukkig wordt mijn goedertierenheid dan wel weer openbaar gedisponeerd doordat de cassiere (en haar collega die niets te doen heeft) zeker tien keer op een bel slaat en diverse keren  luidkeels door de winkel heen roept:"Thank you for your donation". Goede reden om nooit meer iets te geven aan zielige kindertjes.

Om even voor één uur gaat de Godzilla experience open maar dan blijkt dat we pas om half 4 aan de beurt zijn en besluiten we Freemont street te laten voor wat het is en bij het zwembad van het hotel wat verkoeling te zoeken. We rijden terug en komen dan tot de ontdekking dat we de achterklep van de auto niet op slot krijgen. Het is een prachtbak maar zo veel electronica is aan ons niet besteed. We drukken op knoppen, lezen de gebruiksaanwijzing in vijf talen en doen zelfs een rituele regendans rond de afstandsbediening maar niets help, de achterklep gaat niet op slot. Tot slot halen we alles van waarde uit de auto en hopen maar dat niemand aan de achterklep zal voelen om te kijken of deze open is.
Tijdens het draaien van een wasje lopen we een stukje door het winkelcentrum The Miracle mile waar ik een perfecte tas vind voor 'slechts' 55 dollar. Wel veel geld dus daar ga ik over nadenken. Als ik vanavond met winst het casino uitwandel is die tas van mij, zoveel is zeker.

We gooien wat tijd stuk aan de rand van het zwembad en hebben de rest van de dag spijt van de Buffalo wings die zo heet zijn dat alleen langdurig mijn lippen in een bak met Prosecco hangen zal helpen.

 

Ik maak met wat kunst en vliegwerk macaronie met gehaktballetjes en tomatensaus klaar in de magnetron wat geen culinair hoogstandje is maar wel functioneert als maagvulling. Ik leg wat extra fooi neer voor de schoonmaakster morgen want ik ben bang dat ze met die magnetron nog wel even bezig is.

We sluiten ons avontuurlijke dagje af in het casino waar we al gauw weer vertrouwd zijn bij de roulettetafel. We hebben ieder een budget van 50 dollar dat we stuk mogen gooien en op één of andere manier is het geluk met ons want aan het eind van de avond lopen we met 500 dollar de tent uit. Eén ding is zeker, die tas is van mij.