29 september

Vandaag worden we wakker met zogenaamde coastal fog, een dikke mist die vlak voor de kust ontstaat doordat de koudere oceaanlucht over het warm land wordt geblazen en daardoor condenseert (Robin, correct me if I'm wrong maar dit is wat we als verklaring kregen). Het is vaak maar enkele honderden meters breed maar kan wel erg hardnekkig zijn. En hardnekkig is het want we hebben er de hele dag last van.
We eten een simpel ontbijtje op de kamer en kwakken voor de laatste keer de boel ongecontroleerd in de auto. Morgen moet alles Norwegianproof worden herpakt dus vandaag doen we nog even geen moeite.

Op aanraden van Robin rijden we de oude Pacific Highway op met als doel de la Jolla Caves. De meeste grotten zijn alleen per kano of zwemmend te bereiken maar wij zijn niet van die zwemmers op de vroege morgen dus wij nemen genoegen met een klein grotje dat je met een trapje kunt bereiken. Op een meter of tien vanaf dat grotje liggen twee balen met stenen die allebei worden bevolkt door tientalen zeehonden en zeeleeuwen. Daaromheen dan weer een tiental dappere zwemmers - de meesten ver de zeventig gepasseerd - die in wetsuit de strijd met de zee aangaan. Ik vind het knap en doe het ze dit jaar nog niet na.

Als de zee iets te hard aan mijn broek knabbelt, zeg maar rustig dat ik tot dijhoogte nat ben omdat ik een onverwachte golf van links niet helemaal zag aankomen, stappen we weer in de auto en rijden naar Carlsbad.

Naarmate de weg vordert worden de huizen maar ook de auto's zichtbaar duurder en onze Sub valt helemaal niet meer op tussen de Maserati's, de Tesla's, de Porsches en de Ferrari's.
In Carlsbad vinden we een outlet waar we nogmaals onze slag slaan voor wat betreft kleding hoewel de aanbiedingen hier beduidend minder zijn dan in Phoenix. Ze zullen er wel vanuit gaan dat de welgestelden in deze contreien geen uitverkoopjes nodig hebben.

De outlet ligt een meter of driehonderd vanaf de kust en het is er zonnig en warm maar zodra we de zee in zicht krijgen verdwijnt de zon weer achter de dikke coastal fog.

De laatste 50 kilometer naar ons hotel in Redondo beach, een buitengebiedje van Los Angeles nemen we de snelweg en om half 4 zijn we in het Portofino Hotel & Marina, een prachtig hotel gelegen aan zee. De hele entourage is in marinestijl en het ziet er allemaal erg smaakvol uit. Onze kamer heeft een balkon met uitzicht op zee als we uitzicht zouden hebben. Af en toe verschijnt er een zeehondenkop onder ons balkon maar dat is ook het enig dat we zien. Na een half uur verschijnt er plotseling een felle lichtstreep op zee en binnen 10 minuten is de mist volledig opgelost. Een hele rare gewaarwording. We zien in de verte een stadje tegen een heuvel aanliggen en plotseling kunnen we ook mijlenver op zee kijken.

Even iets eten op het balkon is dan weer geen goed idee want je wordt meteen aangevallen door een schoolklas hondsbrutale meeuwen. Ze zijn in staat om je Milky way uit je mond te kapen precies voordat je het doorslikt. Richard heeft een vogelfobie - ja echt - en dus gaat de hordeur dicht en zitten we binnen.

Omdat het tegen etenstijd loopt, besluiten we eerst een stuk langs het strand te wandelen en daarna een hapje te eten in Redondo beach. Het wandelingetje is heerlijk, het eten valt wat tegen wat jammer is omdat dit onze laatste avond van de vakantie in Amerika is.
Morgenavond vliegen we weer naar huis en pakken we ons alledaagse leventje weer op.

Tijdens deze reis is ons een aantal dingen opgevallen wat ik moeilijk voor me kan houden;
1. Amerikanen rijden vele malen beter dan welke andere wereldburger ook. Vrijwel iedereen rijdt gedisciplineerd en houdt zich aan de verkeersregels en doe je dat niet dan word je zeker vroeg of laat aan de kant gezet.
2. Ik heb me nergens en nooit onveilig gevoeld, iets wat ik van vredelievend Zweden lang niet altijd kan zeggen.
3. In restaurants kan men tegenwoordig redelijk goed maat houden, porties zijn niet overdreven groot of veel. Nu de supermarkten nog want daar is werkelijk niets in kleinere verpakkingen te krijgen.
4. Brood is in Amerika niet te eten.
5. Benzine is er heerlijk goedkoop.
5. Amerikanen zijn hartelijk, open en gastvrij. Mensen maken spontaan een praatje met je, zijn altijd bereid om te helpen en zeggen om de haverklap gedag. Ook een leuke gewaarwording.
6. Ik heb na deze reis nog steeds een hekel aan Chinezen.

We hebben genoten (jullie hopelijk ook anders schrijf ik al deze avonturen helemaal voor niks), het fotoboek wordt weer een uitdaging want er passen geen duizend foto's in een boek en we gaan weer sparen voor nieuwe avonturen.

Tot die tijd mailen, schrijven of bellen we wel weer.